Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Białymstoku

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 18 lutego 2013 roku

Sąd Okręgowy w Białymstoku VIII Wydział Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący: Sędzia SO Marek Wasiluk

SSO Marzanna Chojnowska - spr

SSO Wiesław Oksiuta

Protokolant: Agnieszka Malewska

Przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Białymstoku Elżbiety Korwell

po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2013 roku

sprawy J. I.

w przedmiocie wydania wyroku łącznego

na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę skazanego

od wyroku Sądu Rejonowego w Białymstoku

z dnia 7 listopada 2012 roku, sygnatura akt VII K 690/12

I.  Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną.

II.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. K. kwotę 147.60 zł ( sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy ) w tym kwotę 27.60 zł ( dwadzieścia siedem złotych sześćdziesiąt groszy) podatku VAT tytułem zwrotu kosztów obrony z urzędu skazanego w postępowaniu odwoławczym.

III.  Zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

UZASADNIENIE

J. I. został skazany następującymi prawomocnymi wyrokami:

I.  Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 03 kwietnia 2003 roku w sprawie sygn. akt III K 3191/02 za czyn popełniony w dniu 12 października 2002 roku z art. 280 § 1 k.k. na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 (trzech) lat próby, orzeczono dozór kuratora sądowego, orzeczono o dowodach rzeczowych oraz kosztach i opłatach. Postanowieniem z dnia 20 października 2004 roku zarządzono wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności.

II.  Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 02 grudnia 2003 roku w sprawie sygn. akt XIII K 2000/03 za czyn popełniony w dniu 29 maja 2003 roku z art. 278 § 1 k.k. w zb. z art. 276 k.k. na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, orzeczono obowiązek naprawienia szkody na rzecz pokrzywdzonej, zaliczono na poczet orzeczonej kary okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, orzeczono o kosztach i opłatach.

III.  Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 06 marca 2007 roku w sprawie sygn. akt III K 225/07 za czyn popełniony w dniu 12 września 2006 roku z art. 158 § 1 k.k. na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, zasądzono powództwo cywilne, orzeczono o opłatach i kosztach.

IV.  Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 16 listopada 2009 roku w sprawie sygn. akt VII K 116/09: 1) za czyn popełniony w dniu 08 stycznia 2009 roku z art. 222 § 1 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 2) za czyn popełniony w dniu 08 stycznia 2009 roku z art. 222 § 1 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 3) za czyn popełniony w dniu 08 stycznia 2009 roku z art. 226 § 1 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczono karę łączną 1 (jednego) roku i 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności, orzeczono o kosztach i opłatach. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 11 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt VIII Ka 24/10 wyrok powyższy zmieniono, rozwiązując orzeczoną karę łączną oraz skazując J. I. za jeden czyn z art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 1k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz wymierzając karę z art. 224 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w rozmiarze 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności, uniewinniono oskarżonego od zarzutu popełnienia czynu z art. 226 § 1 k.k., w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

V.  Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 08 grudnia 2009 roku w sprawie sygn. akt VII K 580/09 za czyn popełniony w dniu 01 stycznia 2009 roku z art. 280 § 1 k.k. na karę 4 (czterech) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, zwolniono skazanego od ponoszenia kosztów procesu. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 29 marca 2010 roku w sprawie sygn. akt VIII Ka 147/10 złagodzono karę pozbawienia wolności do 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

VI.  Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 05 lipca 2010 roku w sprawie sygn. akt VII K 372/10 za czyn popełniony w dniu 15 kwietnia 2010 roku z art.178a § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 2 (dwóch) lat próby, orzeczono grzywnę w wysokości 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując, iż jedna stawka równoważna jest kwocie 10 (dziesięciu) złotych, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 2 (dwóch) lat, orzeczono o kosztach i opłatach. Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2011 roku orzeczono zastępczą karę pozbawienia wolności w zamian za nieuiszczoną grzywnę w wymiarze 25 (dwudziestu pięciu) dni.

Wyrokiem łącznym z dnia 07 listopada 2012 roku wydanym w sprawie sygn. akt VII K 690/12 Sąd Rejonowy w Białymstoku:

1  na mocy art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. połączył kary orzeczone wyrokami Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie VII K 116/09 i Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie VII K 580/09 i wymierzył J. I. karę łączną 3 (trzech) lat pozbawienia wolności.

2  Na mocy art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył J. I. okresy rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawach podlegających łączeniu.

3  W pozostałym zakresie wyroki jednostkowe pozostawił do odrębnego wykonania.

4  Na mocy art. 572 k.p.k. umorzył postępowanie w zakresie połączenia wyroków: Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie III K 3191/02, Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie XIII K 2000/03, Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie III K 225/07, Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie VII K 372/10, Sądu Rejonowego w Białymstoku w sprawie XV K 1141/09.

5  Zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych.

Powyższy wyrok łączny na podstawie art. 425 § 1 i 2 k.p.k. i art. 444 k.p.k. zaskarżyła obrońca skazanego w zakresie rozstrzygnięcia o karze w pkt 1.

Na mocy art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. rozstrzygnięciu Sądu I instancji zarzuciła rażącą niewspółmierność kary polegającą na orzeczeniu wobec oskarżonego w punkcie 1 wyroku kary łącznej 3 lat pozbawienia wolności na skutek połączenia kar jednostkowych pozbawienia wolności, orzeczonych przez Sąd Rejonowy w Białymstoku w sprawach o sygnaturach VII K 116/09 i VII K 580/09, w sytuacji gdy okoliczności wpływające na wymiar kary, a mianowicie właściwości i warunki osobiste skazanego, zwłaszcza postawa podczas odbywania kary pozbawienia wolności, resocjalizacja oraz młody wiek przemawiają za połączeniem orzeczonych kar jednostkowych przy zastosowaniu pełnej absorpcji.

W oparciu o podniesiony zarzut obrońca skazanego na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w punkcie 1 poprzez orzeczenie wobec J. I. kary łagodniejszej na zasadzie pełnej absorpcji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez obrońcę skazanego jako bezzasadna i to w stopniu oczywistym nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, czego nie kwestionuje również apelująca, że Sąd Rejonowy słusznie kierując się określonymi w art. 85 k.k. i art. 569 § 1 k.p.k. formalnymi przesłankami orzeczenia kary łącznej w wyroku łącznym, orzekł wobec J. I. karę łączną za pozostające ze sobą w zbiegu realnym przestępstwa, za które w/wymieniony został skazany w sprawach Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn. akt VII K 116/09 i VII K 582/09. Na zasadność takiego rozstrzygnięcia wskazują tak daty popełnienia czynów jednostkowych, jak i daty wydania wyroków. Kwestię sporną stanowi natomiast określony przez Sąd I instancji wymiar orzeczonej kary łącznej.

W tym kontekście stwierdzić należy, że przepis art. 86 § 1 k.k. ustala minimum i maksimum wymiaru kary łącznej, która może być wymierzona w granicach od najsurowszej orzeczonej kary (system absorpcji) do sumy orzeczonych kar (model kumulacji). W tak określonych granicach funkcjonuje model pośredni, tj. asperacji. Kierując się jednym z powyższych systemów Sąd wymierza jedną karę za całość czynów przestępczych pozostających ze sobą w zbiegu realnym.

Tak wyznaczony dolny i górny próg kary łącznej, który w niniejszej sprawie wynosi od 2 lat i 6 miesięcy do 3 lat i 2 miesięcy, określają nieprzekraczalne, wynikające z przepisów prawa materialnego, granice jej wymiaru, w ramach których wykorzystując ogólne dyrektywy wymiaru kary oraz szczególne dyrektywy wymiaru kary łącznej, Sąd zobowiązany jest do ukształtowania konkretnej kary za wszystkie pozostające w realnym zbiegu przestępstwa. Przy czym w tych granicach Sąd uzyskuje możliwość swobodnego wyboru wysokości kary łącznej.

Sąd Okręgowy podziela wyrażony w orzecznictwie pogląd, iż wydając wyrok łączny, Sąd orzekający nie jest uprawniony do ponownego rozważenia tych samych okoliczności, które były podstawą wymiaru kar w poprzednio osądzonych sprawach, lecz powinien rozważyć przede wszystkim, czy pomiędzy poszczególnymi czynami, za które wymierzono te kary, istnieje ścisły związek podmiotowy lub przedmiotowy, czy też związek ten jest dość odległy lub w ogóle go brak, a ponadto powinien rozważyć, czy okoliczności, które zaistniały już po wydaniu poprzednich wyroków, przemawiają za korzystnym lub niekorzystnym ukształtowaniu kary łącznej (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 października 1983 roku w sprawie sygn. akt IV KR 213/83, OSNKW 1984/5 – 6/65, Lex 19944).

W ocenie Sądu odwoławczego Sąd Rejonowy właściwie uwzględnił wszystkie powyższe okoliczności przyjmując, iż nie dają one podstawy do zastosowania najbardziej rygorystycznego modelu, tj. kumulacji, ani też najbardziej korzystnego dla skazanego systemu absorpcji, słusznie stosując zasadę asperacji. Nie ulega bowiem wątpliwości, że priorytetową zasadą kary łącznej powinna być właśnie zasada asperacji, natomiast kara łączna, orzeczona na zasadzie absorpcji lub kumulacji – wyjątkiem. Żaden automatyzm w wymiarze kary nie może zasługiwać na aprobatę, gdyż zasada kumulacji – byłaby wyrazem formy odpłaty, zaś zasada absorpcji – wyrazem formy nagrody (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 15 maja 2008 roku, II AKa 98/08, KZS 2008/12/47, Lex 491010).

Wbrew zarzutowi obrońcy skazanego kara łączna wymierzona przez Sąd I instancji na zasadzie asperacji w wysokości 3 lat pozbawienia wolności, zasługiwała na aprobatę. Podkreślić należy, iż skazany popełnił przestępstwa skierowane przeciwko różnym dobrom prawnym (przeciwko mieniu, zdrowiu, wolności i nietykalności cielesnej człowieka – art. 280 § 1 k.k. oraz przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego – art. 222 § 1 k.k. w zb. z art. 224 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.), a także przeciwko różnym pokrzywdzonym, co czyni związki przedmiotowo – podmiotowe odległymi i nie uzasadniającymi zastosowania zasady absorpcji. Sąd Rejonowy wykluczając stosowanie powołanej zasady słusznie miał również na uwadze wielokrotną uprzednią karalność skazanego i brak w jego zachowaniu najmniejszej nawet poprawy pomimo kolejnych wyroków skazujących. Powyższe okoliczności przemawiały za karą surowszą niż najwyższa z kar jednostkowych, która nie stanowiłaby wystarczającej oceny zachowania skazanego i byłaby dla niego jedynie nagrodą.

Końcowo wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd Rejonowy wymierzając kara łączną uwzględnił zarówno młody wiek skazanego, jak również jego zachowanie w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności, co wprost wynika z treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku (strony 4 – 5 uzasadnienia). Mając zatem na uwadze dotychczasowy sposób życia J. I. i zawartość kryminalną przestępczej działalności skazanego należało uznać, że orzeczona wobec niego kara łączna 3 lat pozbawienia wolności nie może być uznana za rażąco niewspółmierną w rozumieniu art. 438 pkt 4 k.p.k.

Z powyższych względów, Sąd Okręgowy uznając apelację obrońcy oskarżonego jako oczywiście bezzasadną, na mocy art. 437 § 1 k.p.k. wyrok jako słuszny utrzymał w mocy.

O kosztach obrony z urzędu za postępowanie odwoławcze orzeczono na mocy § 14 ust. 5 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.).

Na mocy art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Sąd Okręgowy zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, biorąc pod uwagę fakt odbywania przez niego kary pozbawienia wolności.